---

Stemtest in Vlaanderen.

Antwoorden op onze email vragen

De kandidaten met een gekend mailadres kregen een mail, evenals de 5 partijbesturen. We ontvingen antwoord: onmiddellijk.

1°) Op welke politieke verwezenlijking van uzelf bent u het meest trots ?

Als kabinetschef van Guy Vanhengel (minister van begroting en financien) lag ik mee aan de basis van twee belangrijke fiscale hervormingen in Brussel: de afschaffing van het kijk- en luistergeld en de aanzienlijke verlaging van de registratierechten bij aankoop van de enige gezinswoning. Vooral dit laatste is van fundamenteel belang. Het systeem dat we uitdachten (zogenaamde abbatement) is ingenieus en zorgt ervoor dat Brussel nu de laagste registratierechten heeft voor aankoop van een gemiddelde woning of mooi appartement. De maatregel heeft succes. Jaarlijks krijgen bijna 7.500 gezinnen deze vrijstelling die overeenkomt met de prijs van een mooie keuken of badkamer. Hiermee wordt de stadsvlucht omgekeerd en krijgt Brussel opnieuw een veel gezondere bevolkingssamenstelling. Fundamenteel! Guy Vanhengel is ook minister van sport geweest in de Vlaamse regering. Daar zijn we erin geslaagd om het budget voor sport met 14% te verhogen na jaren achteruitgang. We hebben onder meer een infrastructuurplan beslist met een tiental grote infrastructuurprojecten. De bouw van het Wielercentrum Eddy Merckx in Gent is het neusje van de zalm. Dit project lag al jaaaren in de kast. Met twee man (de directeur sport van de Vlaamse Gemeenschap) en ik zelf) zijn we erin geslaagd om het eindelijk te verwezenlijken. Voorwaar een mooi moment! Ook de volledige integratie van al wat met topsportbeleid te maken heeft binnen het Bloso is een van de mooiste en meest fundamentele realisaties.

2°) Over welke politieke beslissing van uzelf heeft u het meest gemengde gevoelens ?

Echt gemengde gevoelens heb ik niet en dat is vooral dankzij het doorzettingsvermogen van een minister (Guy Vanhengel) die in discussies nooit afgeeft voordat het juist zit. Wat me nog het meest bedroeft is het feit dat we in Brussel soms dagen en nachten moesten onderhandelen met een weinig constructieve regeringspartner (de PS van Philippe Moureau) om uiteindelijk de oplossing van het gezonde verstand te laten zegevieren. Dat is heel veel energieverspilling en laat een mens altijd achter met een gevoel van frustratie, zelfs al wordt dan uiteindelijk toch beslist. Bovendien waren een aantal zaken voor de partij onbespreekbaar. Als ik dan nu vaststel dat die voorstellen opeens opduiken in het verkiezingsprogramma van die partij dan kan ik alleen maar besluiten dat niet iedereen het goed voorheeft met de Brusselaars.

3°) Als u de kans zou krijgen, wat zou uzelf in de komende regeerperiode willen realiseren ?

Mocht ik ooit in het Vlaams Parlement verzeild raken (maar die kans is klein als eerste opvolger en dat is ook niet mijn natte droom aangezien ik als kabinetschef toch ook wel heel wat mee kan verwezenlijken), dan zou ik me met de volgende zaken bezig houden: de sport, de wereld van de gehandicapten en Brussel. De sport omdat ik vind dat deze sector nog niet de aandacht verkrijgt die deze verdient. Sport is gezond, heeft opvoedkundige waarde, geeft (jonge) mensen) dromen en brengt mensen samen. Een beetje zuur in de spieren is het beste middel tegen de verzuring van de samenleving. De wereld van de gehandicapten omdat ik deze goed ken aangezien mijn broer Kris er deel van uitmaakt en omdat gehandicapten de mooiste mensen zijn die deze wereld kent (dat geldt meestal voor mensen waar iets "mis" aan is). Ik ben er echt van overtuigd dat wij allemaal heel veel te leren hebben van onze gehandicapte medemens. Laten we dus ophouden met ze ergens in het groen in een mooie instelling weg te stoppen maar beginnen met hen te aanvaarden zoals ze zijn en te laten meeleven in de samenleving van de zogenaamd normale mensen. En Brussel... natuurlijk Brussel. Stad waar mensen mekaar kunnen ontmoeten, elke dag opnieuw verwonderd kunnen rondlopen en verliefd op kunnen worden! Of toch, zouden moeten kunnen. Hoofdstad van het land (en van Vlaanderen) maar uitgespuwd door de Belgen (en de Vlamingen). Ik zou elke dag weer, op een of andere manier, aan mijn gewezen gouwgenoten (want ik woon nu toch al 20 jaar in Brussel) zeggen, schrijven, betogen,... dat alle leuke dingen die het leven kan bieden te beleven vallen in deze stad. Voila, dat zou ik doen, en dan natuurlijk ook nog een boel heel serieuze dingen, uiteraard.